به صابون خاکستر خود بشویش

خوشا انتقامی که از عجز طاقت

شوی خاک و ریزی به چشم عدویش

چوآتش سیاه است رنگ لباسش

جهان از وفا رنگ گردی ندارد

جگر خون کن کس مباد آرزویش

برون از خودت گر همه اوست بیدل