بنالد موج از دریا، تهی ناکرده پهلویش

طرب خواهی درین محفل برون آ گامی آن سویش

گلستانی که حرص احرام عشرت بسته است آنجا

به جای سبزه می روید دم تیغ از لب جویش

چراغ مطلب نایاب ما روشن نمی گردد