کرا تاب عتاب اوست بیدل کاتش سوزان

سری دارم که سامان نیست جز تسلیم زانویش

به زلفی بسته ام دل از مضامینم چه می پرسی

دو عالم معنی باریک قربان سر مویش

به خاکستر نفس می دزدد از اندیشه ی خویش