خلد خواهد به عرق غوطه زد ازکوثر خویش

بی تو مشکل کنم از خلق نهان جوهر خویش

اشک آیینه یاس است ز چشم تر خویش

ساکنان سرکویت ز هوس ممتازند

فطرت پست به کیفیت عالی نرسد

کس چو گل ، آبله را جا ندهد بر سر خویش

عاشق و یاد رخ دوست که چشمش مرساد