چون شرر هر گه درین محفل نظر وا می کنم

می گشاید ذره راه خلوتم ازچشم خویش

نه فلک را یک قفس می بیند انداز نگاه

تا کجاها در فشار وسعتم از چشم خویش

می زند چشمک وداع فرصتم از چشم خویش

ناز هستی در نیاز آباد حسن آسوده است

نیست بی سیر نگاهت فطرتم از چشم خویش