ای غافلان چه وضع قناعت چه ساز حرص

در رنگ آبرو زرت ازکیسه می رود

انجام شمع بین و مپرس از گداز حرص

خاکیم و هرچه گل کند از ما غنیمت است

آثار شرم از نظر خلق برده اند

خاکی مگر شود شره چشم باز حرص

از طبع دون هنوز به پستی نمی رسد