به این ترانه صدای سپند می بالد

شرار کاغذ ما کرده است سامان رقص

به اعتماد نفس اینقدر چه می نازی

به اشک صرفه ندارد به دوش مژگان رقص

که تا ز خود نتوان رست نیست امکان رقص

تپش ز موج گهر گل نمی کند بیدل

نکرد اشک من آخر به چشم حیران رقص