ترسم زگریه وانکشی خونبهای فیض

اقبال ظلم پایه به اوجی رسانده است

کانجا نمی رسد ز ضعیفی دعای فیض

چشمت ز خواب باز نگردیده صبح رفت

گرد حقیقتی به نظر عرضه می دهند

تا چشم کیست قابل این توتیای فیض

از دود آه منصب داغ جنون بلند