از دود آه منصب داغ جنون بلند

ترسم زگریه وانکشی خونبهای فیض

گرد حقیقتی به نظر عرضه می دهند

تا چشم کیست قابل این توتیای فیض

گلزار غیر ابر ندارد لوای فیض

عمری ست درکمینگه ساز خموشی ام

چین کرده است ناله کمند رسای فیض