کتابخانهٔ دیجیتال شعر فارسی · دسترسی عمومی
س
ساغرفهرست شاعران و آثار فارسی

شهریار

گزیده غزلیات

شهریار / گزیده غزلیات

فهرست متن

اشعار و آثار

160 مورد
91غزل شماره ۹۱ - عهد قدیمغزلچه شد آن عهد قدیم و چه شد آن یار ندیم92غزل شماره ۹۲ - حرم قدسغزلروی در کعبه این کاخ کبود آمده ایم93غزل شماره ۹۳ - ساز عبادیغزلتا کی چو باد سربدوانی به وادیم94غزل شماره ۹۴ - غزال و غزلغزلامشب از دولت می دفع ملالی کردیم95غزل شماره ۹۵ - من و ماغزلمهتاب و سرشکی به هم آمیخته بودیم96غزل شماره ۹۶ - وحشی شکارغزلتا کی در انتظار گذاری به زاریم97غزل شماره ۹۷ - ترانه جاودانغزلای شاخ گل که در پی گلچین دوانیم98غزل شماره ۹۸ - جرس کاروانغزلاز زندگانیم گله دارد جوانیم99غزل شماره ۹۹ - باده وحدتغزلسر برآرید حریفان که سبوئی بزنیم100غزل شماره ۱۰۰ - خون سیاووشغزلهر سحر یاد کز آن زلف و بناگوش کنیم101غزل شماره ۱۰۱ - غزل یا لغزغزلبلبل عشقم و از آن گل خندان گویم102غزل شماره ۱۰۲ - شاعر افسانهغزلنیما غم دل گو که غریبانه بگرییم103غزل شماره ۱۰۳ - تو بمان و دگرانغزلاز تو بگذشتم و بگذاشتمت با دگران104غزل شماره ۱۰۴ - یوسف گم گشتهغزلیا رب آن یوسف گم گشته به من بازرسان105غزل شماره ۱۰۵ - کنج ملالغزلخلوتی داریم و حالی با خیال خویشتن106غزل شماره ۱۰۶ - درس محبتغزلدر بهاران سری از خاک برون آوردن107غزل شماره ۱۰۷ - چه خواهد بودنغزلآسمان گو ندهد کام چه خواهد بودن108غزل شماره ۱۰۸ - آئینه شاهیغزلای کعبه دری باز به روی دل ما کن109غزل شماره ۱۰۹ - گدا پادشاه کنغزلای طلعت توخنده به خورشید و ماه کن110غزل شماره ۱۱۰ - سه تار منغزلنالد به حال زار من امشب سه تار من111غزل شماره ۱۱۱ - ناله های زارغزلبه اختیار گرو برد چشم یار از من112غزل شماره ۱۱۲ - گله خاموشغزلکس نیست در این گوشه فراموشتر از من113غزل شماره ۱۱۳ - اقبال منغزلتیره گون شد کوکب بخت همایون فال من114غزل شماره ۱۱۴ - جلوه جوالهغزلاین همه جلوه و در پرده نهانی گل من115غزل شماره ۱۱۵ - به سروناز شیرازغزلباز شد روزنی از گلشن شیراز به من116غزل شماره ۱۱۶ - بیاد مرحوم میرزاده عشقیغزلعشقی که درد عشق وطن بود درد او117غزل شماره ۱۱۷ - یاد قدیمغزلیادم نکرد و شاد حریفی که یاد از او118غزل شماره ۱۱۸ - انتظار فرجغزلای آفتاب هاله ای از روی ماه تو119غزل شماره ۱۱۹ - بمانیم که چهغزلسایه جان رفتنی استیم بمانیم که چه120غزل شماره ۱۲۰ - غزال رمیدهغزلنوشتم این غزل نغز با سواد دو دیده