غزل شماره ۶۶۰ - باز آمده ای از آن جهانم من...

باز آمده ای از آن جهانم من

پیدا شده ای از آن نهانم من

کار من و حال من چه می پرسی

کین می دانم که می ندانم من

هرچند که در جهان نیم لیکن

سرگشته تر از همه جهانم من

در هر نفسی هزار عالم را

از پس کنم و به یک مکانم من

هر دم که نهان طلب کنم خود را

چه سود که آن زمان عیانم من

وآن دم که عیان نشان خود خواهم

آن لحظه بدان که بی نشانم من

وان دم که نهان خود عیان جویم

از هر دو گذشته آن زمانم من

من اینم و آنم و به هم هردو

فی الجمله نه اینم و نه آنم من

زان راز که سر جان عطار است

گفتن سخنی نمی توانم من