مثنوی

هر که را نیست عیش خوش بی دوست

این مناجات می کند: کاری دوست

جان ما گوهری است بیش بها

کالبدهای ما چو مزبل ها

اندرین مزبله چه می پاییم؟

روی بنمای، تا برون آییم

گرچه از تو به بوی خرسندیم

هم به دیدارت آرزومندیم

عاشقا، راز عاشقان بشنو

هم ز بی دل حدیث جان بشنو

گوش کن سر این فسانه ز من

گلخنی جان توست و گلخن تن

گرچه در جان توست کان علوم

در تنت هست گلخنی ز ظلوم

آنکه در جان تو را اصول نهاد

لقب جسم تو جهول نهاد

تا تو از خویشتن برون نایی

دیده دل به دوست نگشایی

چون برون آمدی، فدا کن جان

تا ببینی مگر رخ جانان