بخش ۲ - در سبب نظم کتاب

ضعف پیری قوت طبعم شکست

راه فکرت بر ضمیر من ببست

در دلم فهم سخندانی نماند

بر لبم حرف سخنرانی نماند

به که سر در جیب خاموشی کشم

پا به دامان فراموشی کشم

نسبتی دارد به حال من قوی

این دو بیت از مثنوی مولوی:

«کیف یاتی النظم لی و القافیه؟

بعد ما ضعفت اصول العافیه»

«قافیه اندیشم و، دلدار من

گویدم: مندیش جز دیدار من!»

کیست دلدار؟ آنکه دل ها دار اوست

جمله دل ها مخزن اسرار اوست

دارد او از خانه خود آگهی

به که داری خانه او را تهی

تا چون بیند دور ازو بیگانه را

جلوه گاه خود کند آن خانه را

خاصه نظم این کتاب از بهر اوست

مظهر آیات لطف و قهر اوست

در ثنایش نغز گفتاری کنم

در دعایش ناله و زاری کنم

چون ندارم دامن قربش به دست

بایدم در گفت و گوی او نشست