غزل ۲ - شمعیم و دلی مشعله افروز و دگر هیچ...

شمعیم و دلی مشعله افروز و دگر هیچ

شب تا به سحر گریه جانسوز و دگر هیچ

افسانه بود معنی دیدار، که دادند

در پرده یکی وعده مرموز و دگر هیچ

حاجی که خدا را به حرم جست چه باشد

از پاره سنگی شرف اندوز و دگر هیچ

خواهی که شوی باخبر از کشف و کرامات

مردانگی و عشق بیاموز و دگر هیچ

روزی که دلی را به نگاهی بنوازند

از عمر حساب است همان روز و دگر هیچ

زین قوم چه خواهی؟ که بهین پیشه ورانش

گهواره تراش اند و کفن دوز و دگر هیچ

زین مدرسه هرگز مطلب علم که اینجاست

لوحی سیه و چند بدآموز و دگر هیچ

خواهد بدل عمر، بهار از همه گیتی

دیدار رخ یار دل افروز و دگر هیچ