مثنوی · شیخ بهایی
شماره ۴ - یکدمک با خود آ، ببین چه کسی...
1
یکدمک با خود آ، ببین چه کسی
از که دوری و با که هم نفسی
2
جور کم، به ز لطف کم باشد
که نمک بر جراحتم پاشد
3
جور کم، بوی لطف آید از او
لطف کم، محض جور زاید از او
4
لطف دلدار اینقدر باید
که رقیبی از او به رشک آید