غزل شماره ۱۷۹ - گر تو عودی سوی این مجمر بیا...

گر تو عودی سوی این مجمر بیا

ور برانندت ز بام از در بیا

یوسفی از چاه و زندان چاره نیست

سوی زهر قهر چون شکر بیا

گفتنت الله اکبر رسمی است

گر تو آن اکبری اکبر بیا

چون می احمر سگان هم می خورند

گر تو شیری چون می احمر بیا

زر چه جویی مس خود را زر بساز

گر نباشد زر تو سیمین بر بیا

اغنیا خشک و فقیران چشم تر

عاشقا بی شکل خشک و تر بیا

گر صفت های ملک را محرمی

چون ملک بی ماده و بی نر بیا

ور صفات دل گرفتی در سفر

همچو دل بی پا بیا بی سر بیا

چون لب لعلش صلایی می دهد

گر نه ای چون خاره و مرمر بیا

چون ز شمس الدین جهان پرنور شد

سوی تبریز آ دلا بر سر بیا