غزل شماره ۱۳۵۲ - چند از این قیل و قال عشق پرست و ببال...

چند از این قیل و قال عشق پرست و ببال

تا تو بمانی چو عشق در دو جهان بی زوال

چند کشی بار هجر غصه و تیمار هجر

خاصه که منقار هجر کند تو را پر و بال

آه ز نفس فضول آه ز ضعف عقول

آه ز یار ملول چند نماید ملال

آن که همی خوانمش عجز نمی دانمش

تا که بترسانمش از ستم و از وبال

جمله سوال و جواب زوست منم چون رباب

می زندم او شتاب زخمه که یعنی بنال

یک دم بانگ نجات یک دم آواز مات

می زند آن خوش صفات بر من و بر وصف حال

تصلح میزاننا تحسن الحاننا

تذهب احزاننا انت شدید المحال