غزل شماره ۱۳۵۱ - شد پی این لولیان در حرم ذوالجلال...

شد پی این لولیان در حرم ذوالجلال

چشمه و سبزه مقام شوخی و دزدی حلال

رهزنی آن کس کند کو نشناسد رهی

خانه دغل او بود کو نشناسد جمال

اهل جهان عنکبوت صید همه خرمگس

هیچ از ایشان مگو تام نگیرد ملال

دزد نهان خانه را شاهد و غماز کیست

چهره چون زعفران اشک چو آب زلال

اشک چرا می دود تا بکشد آتشی

زرد چرا می شود تا بکند وصف حال

اشک و رخ عاشقان می کشدت که بیا

پیشگه عشق رو خیز ز صف نعال

زردی رخ آینه ست سرخی معشوق را

اشک رقم می کشد بر صحف خط و خال

این همه خوبی و کش بر رخ خاک حبش

تافته از ماه غیب پرتو نور کمال

صبر کن این یک دو روز با همه فر و فروز

بازرود سوی اصل بازکند اتصال