غزل شماره ۱۷ - رفت آن جانان ما از دست ما...

رفت آن جانان ما از دست ما

از دریغا دلبر سر مست ما

او برفت و پای او نگشوده ایم

تا ابد زلفش بود پا بست ما

ما همه جا نیکی او گفته ایم

او نخواهد آنچنان اشکست ما

چاره ای غیر رضا و صبر نیست

این زمان چون تیر رفت از شست ما

در خیال او است جان ما مدام

دل روان خواهد به او پیوست ما