غزل · شاه نعمت الله ولی
غزل شماره ۷۲ - رندیم و دگر مستیم تا باد چنین بادا...
1
رندیم و دگر مستیم تا باد چنین بادا
توبه همه بشکستیم تا باد چنین بادا
2
چون قطره ازین دریا دیروز جدا بودیم
امروز بپیوستیم تا باد چنین بادا
3
عقل از سر نادانی دردسر ما می داد
عشق آمد و وارستیم تا باد چنین بادا
4
ما دست برآوردیم در پای سر افکندیم
مستانه از آن دستیم تا باد چنین بادا
5
زنار سر زلفش افتاد به دست ما
زنار چنان بستیم تا باد چنین بادا
6
آن رند خراباتی رندانه حریف ماست
او سرخوش و ما مستیم تا باد چنین بادا
7
ما ساقی رندانیم با سید سرمستان
در میکده بنشستیم تا باد چنین بادا