غزل · شاه نعمت الله ولی
غزل شماره ۳۲۸ - دردمندیم و آن دوا این است...
1
دردمندیم و آن دوا این است
راحت جان مبتلا این است
2
نقش رویش خیال می بندم
در نظر نور چشم ما این است
3
دل ما جان خود به جانان داد
دولت و دین دو سرا این است
4
عقل بیگانه رفت و عشق آمد
یار سرمست آشنا این است
5
همه با اصل خویش واگردیم
ابتدا آن و انتها این است
6
هر که فانی شود بقا یابد
رو فنا شو که خود بقا این است
7
نعمت الله هر که دید بگفت
مظهر حضرت خدا این است