غزل شماره ۴۷۱ - عاشقانی که در جهان باشند...

عاشقانی که در جهان باشند

همچو جان در بدن روان باشند

می و جامند همچو آب و حباب

موج و دریا همین همان باشند

خوش کناری گرفته اند ز اغیار

گر چه با یار در میان باشند

از همه پادشه نشان دارند

بی نشانی از آن نشان باشند

خلق و حق را به ذوق دریابند

واقف از سر این و آن باشند

نعمت الله را به دست آور

تا بدانی که آنچنان باشند