غزل شماره ۵۱۸ - خوش بود گر این دوئی یکتا شود...

خوش بود گر این دوئی یکتا شود

آفتاب حسن او پیدا شود

غیر نور او نیاید در نظر

چشم ما از نور او بینا شود

آ چشم ما به هر سو شد روان

آید آن روزی که آن دریا شود

بحر می گوید به آواز بلند

آنکه او از ماست با ماوا شود

عارفی کز هر دو عالم بگذرد

بر در یکتای بی همتا شود

در خرابات مغان رندی که شد

عاقبت سر دفتر غوغا شود

هر که بوسد آن لب شیرین او

همچو سید لاجرم گویا شود