غزل · شاه نعمت الله ولی
غزل شماره ۷۴۴ - عارفانی که ما به ما جویند...
1
عارفانی که ما به ما جویند
گاه در بحر و گاه در جویند
2
دیده روشن خوشی دارند
در همه حال ناظر اویند
3
نور او را به نور می بینند
وحده لاشریک له گویند
4
بنده حضرت خداوندند
لاجرم بندگان نیکویند
5
نقش غیری خیال کی بندند
غیر چون نیست غیر چون جویند
6
آینه کو هزار می نگرند
همچو ما با هزار یک رویند
7
بنده سید خراباتند
بندگان تمام آن جویند