غزل · شاه نعمت الله ولی
غزل شماره ۷۸۲ - خلق دنیا مقلد قالند...
1
خلق دنیا مقلد قالند
اهل عقبی مقید حالند
2
ای خوشا وقت ما و آن یاران
که منزه ز قال و از حالند
3
دیگران گوشمال مال خورند
عاشقان گوشمال را مالند
4
عارفان مجرد مفرد
چون الف فرد و دال ابدالند
5
عاشقان بلبلان معشوقند
در گلستان عشق از آن نالند
6
سالکانی که پیر توحیدند
فارغ از ماه و هفته و سالند
7
روح محضند همچو سید ما
ظن مبر کاهل دل ز صلصالند