غزل · شاه نعمت الله ولی
غزل شماره ۹۸۲ - در آینه وجود مطلق...
1
در آینه وجود مطلق
خود بینم و خودنمایم الحق
2
مائیم حباب و آب دریا
هم جام شراب و بحر و زورق
3
او معشوقست و عاشق ما
از عشق شدیم هر دو مشتق
4
مستیم و خراب در خرابات
ایمن ز مقیدیم و مطلق
5
یک جرعه ز درد درد ساقی
بهتر ز هزار جام رادق
6
ما بلبل سرخوشیم و گلشن
از ناله ما گرفت رونق
7
هر قول که گفت نعمت الله
گفتند جهانیان که صدق