غزل · شاه نعمت الله ولی
غزل شماره ۹۹۵ - آفتابی می پرستم لایزال...
1
آفتابی می پرستم لایزال
مهر من هرگز نمی گیرد زوال
2
دیده در آئینه گیتی نما
دیده تمثال جمال بی مثال
3
گرچه ذره می نماید آفتاب
ماه نور او نماید بر کمال
4
یک نفس با ما درین دریا درآ
نو شکن گر تشنه ای آب زلال
5
می نماید حسن او هر آینه
او جمیل و دوست می دارد جمال
6
چشم مستش چشم بندی می کند
می برد از چشم ما خواب و خیال
7
رند سرمستیم و با سید حریف
عاشق و معشوق دائم در وصال