غزل شماره ۱۴۳۴ - برافشان کلاله ز روی چو لاله...

برافشان کلاله ز روی چو لاله

صراحی به دست آر پرکن پیاله

مکن عیب رندان اگر باده نوشند

که پیش از من و تو چنین شد حواله

اگر عشق جانان مرا حاصل آید

روان جان سپارم چو این است احاله

منم بنده او و دارم گواهان

دلم وقف عشق است و جانم قباله

میان من و او چو موئی نگنجد

چه قدر رقیب و چه جای دلاله

اگر نی بنالد مزن دست بر وی

که از ناله ما گرفته است ناله

اگر ذوق داری بخوان گفته ما

که یک پند سید به از صد رساله