غزل · شاه نعمت الله ولی
غزل شماره ۱۴۶۷ - همه تقدیر اوست تا دانی...
1
همه تقدیر اوست تا دانی
همه زان رو نکوست تا دانی
2
جسم و جان را به همدگر می بین
بنگر آن مغز و پوست تا دانی
3
گفته عاشقان به جان بشنو
غیر این گفتگوست تا دانی
4
آب باشد یکی و ظرف بسی
گر چه مشک و سبوست تا دانی
5
با تو گر ماجرا همی دادم
غرضم شستشوست تا دانی
6
جام گیتی نماست در نظرم
جسم و جان روبروست تا دانی
7
نعت الله که نور دیده ماست
مظهر لطف اوست تا دانی