حریق قلعه یی خاموش ...

زنی شب تا سحر گریید خاموش.

زنی شب تا سحر نالید، تا من

سحرگاهی بر آرم دست و گردم

چراغی خرد و آویزم به برزن.

زنی شب تا سحر نالید و افسوس!

مرا آن ناله ی خامش نیفروخت:

حریق قلعه ی خاموش مردم

شبم دامن گرفت و صبحدم سوخت.

حریق قلعه ی خاموش و مدفون

به خاکستر فرو دهلیز و درگاه

حریق قلعه ی خاموش آری

نه شب گرییدن زن تا سحرگاه.