اشارتی

به ایران درودی

پیش از تو

صورتگران

بسیار

از آمیزه ی برگ ها

آهوان برآوردند؛

یا در خطوط کوهپایه یی

رمه یی

که شبان اش در کج و کوج ابر و ستیغ کوه

نهان است؛

یا به سیری و سادگی

در جنگل پرنگار مه آلود

گوزنی را گرسنه

که ماغ می کشد.

تو خطوط شباهت را تصویر کن:

آه و آهن و آهک زنده

دود و دروغ و درد را.

که خاموشی

تقوای ما نیست.

□

سکوت آب

می تواند خشکی باشد و فریاد عطش؛

سکوت گندم

می تواند گرسنگی باشد و غریو پیروزمند قحط؛

همچنان که سکوت آفتاب

ظلمات است

اما سکوت آدمی فقدان جهان و خداست:

غریو را

تصویر کن!

عصر مرا

در منحنی تازیانه به نیش خط رنج؛

همسایه ی مرا

بیگانه با امید و خدا؛

و حرمت ما را

که به دینار و درم برکشیده اند و فروخته.

□

تمامی الفاظ جهان را در اختیار داشتیم و

آن نگفتیم

که به کار آید

چرا که تنها یک سخن

یک سخن در میانه نبود:

آزادی!

ما نگفتیم

تو تصویرش کن!

۱۴ اسفند ۱۳۵۱

© www.shamlou.org سایت رسمی احمد شاملو