سایر · احمد شاملو
جهان را که آفرید
« جهان را که آفرید؟»
« جهان را؟
من
آفریدم!
بجز آن که چون من اش انگشتان معجزه گر باشد
که را توان آفرینش این هست؟
جهان را
من آفریدم.»
« جهان را
چگونه آفریدی؟»
« چگونه؟
به لطف کودکانه ی اعجاز!
به جز آن که رویتی چو من اش باشد
(تعادل ظریف یکی ناممکن
در ذروه ی امکان)
که را طاقت پاسخ گفتن این هست؟
به کرشمه دست برآورده
جهان را
به الگوی خویش
بریدم.»
□
مرا اما محرابی نیست،
که پرستش من
همه
«برخورداربودن» است.
مرا بر محرابی کتابی نیست،
که زبان من
همه
«امکان سرودن» است.
مرا بر آسمان و زمین
قرار
نیست
چرا که مرا
منیتی در کار نیست:
نه منم من.
به زبان تو سخن می گویم
و در تو می گذرم.
فرصتی تپنده ام در فاصله ی میلاد و مرگ
تا معجزه را
امکان عشوه
بردوام ماند.
۳ تیر ۱۳۶۲
© www.shamlou.org سایت رسمی احمد شاملو