شماره ۱۷۸ - تغزل

جوشن پوشی ز مشک بر مه روشن

بر مه روشن همی که پوشد جوشن

نی نی روی توگلشن است و دو زلفت

سنبل تازه است بردو گوشهءگلشن

سوسن داری شکفته بر سر نسرین

نسرین داری نهفته در بن سوسن

هرکه بناگوش و طره تو بکاوید

لاله به خروار برد ومشک به خرمن

آنچه به من کرد طره تو، نکرده است

با جگر اشکبوس ، تیر تهمتن

تاکه شود فتنه دو چشمت افزون

زلف تو هردم زند بر آتش دامن

هیچ نکردم ز جان دربغ ، من از تو

نیز ز بوسه مکن دربغ تو از من

بوسه زنم برلب تو زآنکه لب تو

خواند هردم مدیح حجت ذوالمن

شاه ملوک زمانه مهدی منصور

حجت غایب خدایگان مهیمن