شماره ۱۹۰ - تغزل

گه فریضه شام آن چراغ ترکستان

کنار من ز رخ خویش کرد لالستان

پی شکار دل و جان به غمزه و ابرو

کهی گشاده کمین وگهی گشوده کمان

به چرخ ، برجیس از ماه روی او خیره

به باغ ، نرگس در چشم مست اوحیران

به زیر لعل لب اندر دو رشته دندانش

چنان دورشته لولو به حقه مرجان

به زلف خم شده ، دامی ولیک دام بلا

به قد برشده ، سروی ولیک سروروان

کسان به ترکستانش دهند نسبت و من

برآن سرم که کشم قبله سوی ترکستان

سخنش چیست عیان ودهانش چیست خبر

کمرش چیست یقین ومیانش چیست گمان

اگر سخن نسراید، پدید نیست دهن

وگرکمر نگشاید، پدید نیست میان

دو چشم سحرنمایش به غمزه غارت دل

دولعل روح فزایش به خنده راحت جان

ز آب وتابش بی آب ، لاله ونسرین

ز زلف وخطش بی تاب ، سنبل وریحان

زتیره زلفش ، روشن رخش چنان تابید

که ماه در شب میلاد حجه یزدان