شماره ۲۳۴ - تهران قبل از کودتا

ای مردم دلخون وطن ، دغدغه تا کی

چون شه ز وطن دل بکند، دل بکن از وی

صد سال فزون رنج کشیدیم و ملامت

گشت ایران ویران و شد آباد ده ری

طی کرد ری از بغی و شقا، عزت ایران

ای ایران برخیز که شد عزت ری طی

شاهی است در این شهر که جز زر نشناسد

خلقی ، که ندانند بجز چنگ و دف و نی

نسوانی پر شهوت و پر سوزنک وکوفت

مردانی بی همت و بی غیرت و لاشی

درباری ننگین و گدا و متملق

اعیانی ، بدفطرت و دزد و دغل و غی

اعضای اداراتی ، کور و کچل و لوس

احزاب و وزیرانی ، شوم و بد و بدپی

مشروطه پرستانش بی علم و خل و جلف

آزادی خواهانش ، بی خون و رگ و پی

نه شیوه ملیت و نه رسم تمدن

نه رابطه طایفه ، نه قاعده حی