شماره ۶ - سیل خون آلود اشکم بی خبرگیرد تو را...

سیل خون آلود اشکم بی خبرگیرد تو را

خون مردم ، آخر ای بیدادگر، گیرد تو را

ای شکرلب ، آب چشمم نیک دریابد تو را

وی قصب پوش آتش دل زود درگیرد تو را

ورگریزی زین دو طوفان چون پری برآسمان

بر فراز آسمان آه سحر گیرد تو را

باخبرکردم تو را خون ضعیفان را مریز

زان که خون بی گناهان بی خبر گیرد تو را

نفرت مردم به مانند سگ درنده است

گر تو از پیشش گریزی زودتر گیرد تو را

کن حذر زان دم که دست عاشق دلمرده ای

همچو قاتل در میان رهگذر گیرد تو را

ای خدنگ غمزه جانان ز تنهایی منال

مرغ دل چون جوجه زیر بال و پر گیرد تو را

خاک زیر و رو ندارد پیش عزم عاشقان

هر کجا باشد بهار آخر به بر گیرد تو را