شماره ۹۱ - علی الصباح که بر طره ات زنی شانه...

علی الصباح که بر طره ات زنی شانه

هزار نافه گشایی میان کاشانه

گر از بهشت گریزدکسی رواست بسی

که هست چون توبهشتی رخیش درخانه

کسان زنند به دیوانگیم طعنه و من

برآن که از غم عشق تو نیست دیوانه

کجا برون روی ای مهر دوست از دل من

که گنج را نسزد جای جز به ویرانه

کنون که وصل میسر نمی شود باری

من و فراق تو و ناله های مستانه

بگو به دوست نشاید نهاد پای امید

به خانه ای که در آن سرکشید بیگانه

عجب نباشد اگرشمع را بسوزد تن

به جرم اینکه زد آتش به جان پروانه

بهارکشته ترکی بودکه در ره او

گذشته شعر وی ازتاشکند و فرغانه