شماره ۱۳۷ - قطعه الحاقی در پاسخ فانی سمنانی

فانی ، کز زادن چنو سخن آرای

مادر ایام شد عقیم و سترون

خوشا زبن چامه بدیع که باشد

باغی پریاسمین و خیری و سوسن

هر ورقی راکزو دو بیت نگاری

گردد بیغاره پرند ملون

دیدم ازبن یک قصیده پاکی طبعش

دید توان نور آفتاب ز روزن

لیک من و فانی ایم بنده ناصر

آنکه سروده است این دُرنامه متقن

« دیر بماندم در این سرای کهن من »

« تاکهنم کرد صحبت دی و بهمن »