شماره ۱۷۹ - در هجو کسی که بهار را حبس کرد

من و تو هر دو ای ...

دو جوانیم شوخ و مندیلی

تو کنون از وجوه هندوستان

زر ستاندستی و کنی پیلی

به رخ خود پی فریب عوام

شکلکی بسته ای تو تبدیلی

تو مرا حبس می کنی آوخ

شرم بادت ز ننگ فامیلی

چون مرا بینی و تو را بینم

هر دومان می شویم پاتیلی

تو از آن اخم های اجمالی

من ازین خنده های تفصیلی

خنده من چو شی رشرزه نر

اخم تو چون جهود تنزیلی

کاین پس از اخم می کند نغ نغ

وآن پس از خنده می زند سیلی