شماره ۲۱ - طبیبان وطن

ز بس گفتند ایران بی حساب است

ز بس گفتند ایرانی خراب است

ز بس گفتند این ملت فضولند

ز بس گفتند این مردم جهولند

ز بس گفتند ملت جان ندارد

مریض مملکت درمان ندارد

کنون پر گشته گوش ما از این ساز

دگر نبود اثر در هیچ آواز

طبیبانی که دانایان رازند

مریضان را ز درد آگه نسازند

نگویند این مرض صعب و خطیر است

دربغاکاین مریض از عمر سیر است

نگوبند آه ای بیچاره ناخوش

تو امشب مرد خواهی ، ساعت شش

اگر خون آید از حلقش ، بشویند

وگر نبضش شودکاهل ، نگویند

بگویندش مباش این قدر مرعوب

مهیا شوکه فردا می شوی خوب

وزپن سو، دست بر درمان شایند

ز روی علم درمانش نمایند

چو دردش گوبی و درمان نگویی

یقین می دان تو عزرائیل اویی

طبیبانی که در بالین مایند

به عزرائیل دلالی نمایند

چو تبخالی زند از غلظت خون

بگویند آه طاعون است ، طاعون

کر استفراغکی بینند در ما

بگویند آخ « کلرا» واخ « کلرا»

چنین گویند تا آنگه که بیمار

ببازد دل ، بیفتد خسته و زار

نه خود یک لحظه درمانش پذیرند

وگر درمان کنی دستت بگیرند

طبیبان وطن زین ساز و این بر

نمی سازند معجونی بجز مرگ