خویش را احیا کنید

ای سفیهان بهر خود هم اندکی غوغا کنید

حال خود را دیده ، واغوثا و واویلا کنید

کیسه های خالی خود را دهید آخر تکان

پس تکانی خورده دزد خوبش را پیدا کنید

تا به کی با این لباس ژنده می ریزید اشگ

با جوی غیرت لباس از اطلس و دیبا کنید

کشته شد شاه شهیدان تا شما گیرید پند

پیش ظالم پافشاری یکه و تنها کنید

خانه هاتان شد خراب اما صداهاتان گرفت

آخر ای خانه خرابان لااقل نجوا کنید

انتظار از مجلس و از شیخ و از ملای شهر

کار بیهوده است خود را حاضر دعوا کنید

خودکشی باشد قمه برسرزدن ، آن تیغ تیز

بر سر دشمن زنید و خویش را احیا کنید

این دکاکین کساد ای اهل تهران بسته به

دکه بربندید و مشت ظالمان را واکنید

ای جوانان مدارس ، بی سوادان حاکمند

این گروه بینوا و سفله را رسوا کنید

ای رفیقان اداری ، رفت قانون زبر پای

حفظ قانون را قیامی سخت و پابرجا کنید

ای دیانت پیشگان دین رفت و دنیا نیز رفت

جشم پوشی بعد از این از دین و از دنیا کنید

چشم هاتان روشن ای مشروب خواران قدیم

هم به ضد یکدگر هنگامه و غوغا کنید

کشور دارا لگدکوب سمند جور شد

راستی فکری برای کشور دارا کنید

رفته حس مردمی از مرد و زن ، من باکیم

نیست گوشی تا نیوشد این سخن ، من با کیم؟

بیست سال افزون زدم داد وطن، نشنید کس

تازه از نو می زنم داد وطن ، من با کیم

همچو بلبل گر هزار آوا برآرم ، چون که هست

گوش ها بر نغمه زاغ و زغن ، من با کیم

هی علی و هی حسین و هی حسن گویم ، چو نیست

نی علی و نی حسین و نی حسن ، من با کیم

گاه گویم کز مشیری موتمن جویم علاج

چون نمی بینم مشیری مو تمن ، من با کیم

می زنم در انجمن فریاد واوبلا ولیک

پنبه دارد گوش اهل انجمن ، من با کیم

خلق ایران دسته ای دزدند و بی دین ، دسته ای

سینه زن ، زنجیرزن ، قداره زن ، من با کیم

گویم این قداره را بر گردن ظالم بزن

لیک شیطان گویدش بر خود بزن ، من باکیم

گویم این زنجیر بهر قید دزدانست و او

هی زند زنجیر را بر خویشتن ، من با کیم

گویم ای نادان به ظلم ظالمان گردن منه

او بخارد گردن و ریش و ذقن ، من با کیم

گویمش باید بپوشانی کفن بر دشمنان

باز می پوشد به عاشورا کفن ، من با کیم

گویم ای واعظ دهانت را لئیمان دوختند

او همی بلعد ز بیم آب دهان ، من با کیم

گویم ای آخوند خوردند این شپش ها خون تو

او شپش می جوید اندر پیرهن ، من با کیم

گوبمش دین رفت از کف ، گوید این باشد دلیل

بر ظهور مهدی صاحب زمن ، من با کیم

گویم ای کلاش ، آخر این گدایی تا به کی

گوبدم : چیزی به نذر پنج تن ، من با کیم