نگاه آشنا

ز چشمی که چون چشمه ی آرزو

ر آشوب و افسونگر و دلرباست

به سوی من آید نگاهی ز دور

نگاهی که با جان من آشناست

تو گویی که بر پشت برق نگاه

نشانیده امواج شوق و امید :

که باز این دل مرده جانی گرفت

سراسیمه گردید و در خون تپید

نگاهی سبکبال تر از نسیم

روان بخش و جان پرور و دل فروز

بر آرد ز خاکستر عشق من

شراری که گرم است و روشن هنوز

یکی نغمه جوشد هماغوش ناز

در آن پر فسون چشم راز آشیان

تو گویی نهفته ست در آن دو چشم

نواهای خاموش سرگشتگان

ز چشمی که نتوانم آن را شناخت

به سویم فرستاده آید نگاه

تو گویی که آن نغمه ی موسقی ست

که خاموش مانده ست از دیرگاه

از آن دور این یار بیگانه کیست

که دزدیده در روی من بنگرد ؟

چو مهتاب پاییز غمنگین و سرد

که بر روی زرد چمن بنگرد

به سوی من آید نگاهی ز دور

ز چشمی که چون چشمه ی آرزوست

قدم می نهم پیش ، اندیشناک :

خدایا چه می بینم ؟ ... این چشم اوست !