درلبخند او

دیدم و می آمد از مقابل من دوش

خنده ی تلخی نهاده بر لب پر نوش

غمزده چون ماهتاب آخر پاییز

دوخته بر روی من نگاه غم انگیز

من به خیال گذشته بسته دل و هوش :

... ماه درخشنده بود و دریا آرام

ساحل مرداب درخموشی و ابهام

شب ز طرب می شکفت چون گل رویا

عکس رخ مه در آبگینه ی دریا

چون رخ ساقی که واژگون شده در جام

او به بر من نشسته : عابد و معبود

دوخته بر چشم من دو چشم غم آلود

زورق ما می گذشت بر سر مرداب

چهره ی او زیر سایه روشن مهتاب

لذت اندوه بود و مستی غم بود

سر به سر دوش من نهاده و دلشاد

زمزمه می کرد و زلفش از نفس باد

بر لب من می گذشت نرم و هوس خیز

چون می شیرین به بوسه های دل انگیز

هوش مرا می ربود و مستی می داد

مست طرب بود و چون شکوفه ی سیراب

بر رخ من خنده می زد آن گل شاداب

خنده ی او جلوه ی امید و صفا بود

راحت جان بود ، عشق بود ، وفا بود

لذت غم می نشست در دل بی تاب

دیدم و می آمد از مقابل من دوش

خنده ی تلحی نهاده بر لب پر نوش

آه کزان خنده آشکار شنفتم :

" بنگر رفتم دگر ز دست تو رفتم ! ... "

ناله فروماند در پس لب خاموش

غمزده ، چون ماهتاب آخر پاییز

دوخته بر روی من نگاه غم انگیز

دیگر در خنده اش امید و صفا نیست

راحت جان نیست ، عشق نیست ، وفا نیست

دیگر این خنده نیست نغز و دلاویز !

می نگرم در خیال و می شنوم باز

می رود و می دهد به گوش من آواز :

" بنگر رفتم دگر ز دست تو رفتم ! ... "