رمیده

خسته و بیماروش به گردنم آویخت

آن هوس انگیز دلبر گنه آموز

دیده اش آشفته از خمار هوس بار

گونه اش از آتش گناه گل افروز

چنگ فرو برد و گیسوان سیه را

نرم ز پیشانی بر آمده پس ریخت

ناز سرانگشت وی که گم شده ای داشت

روی بنا گوش من خزید و هوس ریخت

سینه اش افشرده روی سینه ی من تنگ

در تپش از مستی گناه دل آویز

نرم و نوازشگر آرمیده به دوشم

گرمی آن بازوان لخت هوس خیز

شعله ی سرد شکیب و سایه ی پرهیز

رفته در آن چشم های می زده در خواب

در نگهش آرزوی تشنه ی لبریز

در نفسش التهاب بوسه ی بی تاب

گرم در آغوش من خزید و هوسناک

بر لبم افشرد آن لبان تب آلود

من ز خیالی رمیده سرد و سبک مهر

بوسه ی من سردتر ز بوسه ی بدرود

لب ز لبم برگرفت و از سر افسوس

غمزده در چشم من دوید نگاهش

وز نگه خسته اش به چشم من آویخت

سرزنش بی زبان چشم سیاهش

دید که باز اندرین دو دیده ی نمناک

عشق کسی شمع یادگار فروزد

دید که باز این دل رمیده ی بی تاب

در غم آن آرزوی گم شده سوزد

از پس اشکی که همچو هاله ی اندوه

پرده در آن چشم های می زده آویخت

باز تمنای کام و حسرت آغوش

زان نگه تشنه ی هوس زده می ریخت