ای فردا

می خوانم و می ستایمت پرشور

ای پرده ی دل فریب رویا رنگ

می بوسمت ای سپیده ی گلگون

ای فردا ای امید بی نیرنگ

دیری ست که من پی تو می پویم

هر سو که نگاه می کنم ، آوخ !

غرق است در اشک و خون نگاه من

هر گام که پیش می روم برپاست

سر نیزه ی خون فشان به راه من

وین راه یگانه ، راه بی برگشت

ره می سپریک همره امید

آگاه ز رنج و آشنا با درد

یک مرد اگر به خاک می افتد

بر می خیزد به جای او صد مرد

این است که کاروان نمی ماند

آری ز درون این شب تاریک

ای فردا من سوی تو می رانم

رنج است و درنگ نیست می تازم

مرگ است و شکست نیست می دانم

آبستن فتح ماست این پیکار

می دانمت ای سپیده ی نزدیک

ای چشمه ی تابناک جان افروز

کز این شب شوم بخت بدفرجام

برمی آیی شکفته و پیروز

وز آمدن تو زندگی خندان

می آیی و بر لب تو صد لبخند

می آیی و در دل تو صد امید

می آیی و از فروغ شادی ها

تابنده به دامن تو صد خورشید

وز بهر تو بازگشته صد آغوش

در سینه ی گرم توست ای فردا

درمان امید های غم فرسود

در دامن پاک توست ای فردا

پایان شکنجه های خون آلود