مرجان

سنگی ست زیر آب

در گود شب گرفته ی دریای نیلگون

تنها نشسته در تک آن گور سهمناک

خاموش مانده در دل آن سردی و سکون

او با سکوت خویش

از یاد رفته ای ست در آن دخمه ی سیاه

هرگز بر او نتافته خورشید نیم روز

هرگز بر او نتافته مهتاب شامگاه

بسیار شب که ناله برآورد و کس نبود

کان ناله بشنود

بسیار شب که اشک بر افشاند و یاوه گشت

در گود آن کبود

سنگی ست زیر آب ولی آن شکسته سنگ

زنده ست ، می تپد به امیدی در آن نهفت

دل بود اگر به سینه ی دلدار می نشست

گل بود اگر به سایه ی خورشید می شکفت