زمین

زین پیش شاعران ثنا خوان که چشم شان

در سعد و نحس طالع و سیر ستاره بود

بس نکته های نغز و سخن های پر نگار

گفتند در ستایش این گنبد کبود

اما زمین که بیش تر از هر چه در جهان

شایسته ی ستایش و تکریم آدمی ست

گمنام و ناشناخته و بی سپاس ماند

ای مادر ای زمین !

امروز این منم که ستایشگر توام

از توست ریشه و رگ و خون و خروش من

فرزند حقگزار تو و شاکر توام

بس روزگار گشت و بهار و خزان گشت

تو ماندی و گشادگی بی کرانه ات

طوفان نوح هم نتوانست شعله کشت

از آتش گداخته ی جاودانه ات

هر پهلوان به خاک رسیده ست گرده اش

غیر از تو ای زمین که در این صحنه ی ستیز

ماندی به جای خویش

پیوسته زورمند و گران سنگ و استوار

فرزند بدسگالی اگر چون حرامیان

بر حرمت تو تاخت

هرگز تهی نشد دلت از مهر مادری

با جمله ناسپاسی فرزند بی شناخت

آری زمین ستایش و تکریم را سزاست

از اوست هر چه هست در این پهن بارگاه

پروردگان دامن و گهواره ی وی اند

سهراب پهلوان و سلیمان پادشاه

ای بس که تازیانه ی خونین برق و باد

پیچیده دردناک

بر گرده ی زمین

ای بس که سیل کف به لب آورده ی عبوس

جوشیده سهمناک بر این خاک سهمگین

زان گونه مرگ بار که پنداشتی ، دریغ

دیگر زمین همیشه تهی مانده از حیات

اما زمین همیشه همان گونه سخت پشت

بیرون کشیده تن

از زیر هر بلا

و آغوش باز کرده به لبخند آفتاب

زرین و پر سخاوت و سرسبز و دلگشا

بگذار چون زمین

من بگذرانم این شب طوفان گرفته را

آنگه به نوش خند گهربار آفتاب

پیش تو گسترم همه گنج نهفته را