ز بال سرخ قناری_

هجوم غارت شب بود و خون گرم شفق

هنوز می جوشید

هنوز پیکر گلگون آفتاب شهید

بر آن کرانه ی دشت کبود می جنبید

هنوز برکه ی غمگین به یاد می آورد

پریده رنگی روزی که دم به دم می کاست ...

تو با چراغ دل خویش آمدی بر بام

ستاره ها به سلام تو آمدند :

سلام !

سلام برتو که از نور داشتی پیغام !

سلام بر تو که چشم تو گاهواره ی روز

سلام بر تو که دست تو آشیانه ی مهر

سلام بر تو که روی تو روشنای ماست !

تو چون شهاب گذشتی بر آن سکوت سیاه

تو چون شهاب نوشتی به خون روشن خویش

که صبح تازه ز خون شهید خواهد خاست

ز بال سرخ تو خواندم در آن غروب قفس

که آفتاب رها گشتن قناری هاست