میراث

پدر جان در دل تنگت چه ابری بود

که من چندان که می گریم

هنوزش هیچ پایان نیست

چه صبری داشتی ، اما

از آن دندان که بر هم می فشردی

همچنان خون دلم جاری ست

غمت با من

درین شب های ابری

زنده ماند ، اما

نمی دانم امیدم در دل تنگ که خواهد زیست ؟