غزل · مولوی
غزل شماره ۲۶۷۰ - خوشی آخر بگو ای یار چونی...
1
خوشی آخر بگو ای یار چونی
از این ایام ناهموار چونی
2
به روز و شب مرا اندیشه توست
کز این روز و شب خون خوار چونی
3
از این آتش که در عالم فتاده ست
ز دود لشکر تاتار چونی
4
در این دریا و تاریکی و صد موج
تو اندر کشتی پربار چونی
5
منم بیمار و تو ما را طبیبی
بپرس آخر که ای بیمار چونی
6
منت پرسم اگر تو می نپرسی
که ای شیرین شیرین کار چونی
7
وجودی بین که بی چون و چگونه ست
دلا دیگر مگو بسیار چونی
8
بگو در گوش شمس الدین تبریز
که ای خورشید خوب اسرار چونی